Πῶς μποροῦμε νά ταπεινωθοῦμε; Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης (ἀπόσπασμα ὁμιλίας)

Περί θυμοῦ καί ἀοργησίας Δ' - Ἁγίου Παϊσίου,

20-3-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ακούστε όλη την ομιλία εδώ: 

https://www.youtube.com/watch?v=FGHQdJ-xD7w&t=5566s

Ερώτηση: Γέροντα, πώς μπορούμε να ταπεινωθούμε; 

Απάντηση: Οι δρόμοι για να ταπεινωθούμε, μάς λέει ο Αββάς Δωρόθεος, είναι τρεις. Τα έχουμε πει και άλλη φορά, να τα ξαναπούμε. 

Ο πρώτος είναι να βάζουμε τον εαυτό μας κάτω από όλους, να μπαίνουμε στην χειρότερη θέση, στην τελευταία θέση. Είσαι σε ένα τραπέζι, κάτσε στο τέρμα, στο τέλος. Είναι μια σειρά ανθρώπων που πρόκειται να πάνε να πάρουν κάτι, δεν ξέρω τι, κάτσε τελευταίος. Πήγες στην εκκλησία; Κάτσε πίσω – πίσω, μην πας μπροστά – μπροστά, ταπεινώσου. Πήγαινε στην τελευταία θέση, στον έσχατο τόπο, όπως λένε οι Πατέρες. 

Βάλε τον εαυτό σου κάτω από όλη την κτίση, όπως λέει ο Αββάς Σισώης. Όχι μόνο κάτω από τους ανθρώπους.Δηλαδή να λες ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός και να το πιστεύεις, αλλά να λες ότι είμαι και ο πιο άχρηστος, και ο πιο ανόητος κλπ. κλπ. όλα αυτά, αλλά να λες ότι είσαι και κάτω και από όλους τους δαίμονες, γιατί τους υπακούς. 

Σου λέει ο δαίμονας, ας πούμε, στο αυτί: «Άντε τώρα, βγες λίγο έξω από την εκκλησία, να πάρεις λίγο αέρα και ξαναγυρνάς». Και εσύ του κάνεις υπακοή, σηκώνεσαι και βγαίνεις. Ή πριν τελειώσει η εκκλησία σου λέει: «Άντε φύγε τώρα», ή σου λέει: «Πήγαινε να ανάψεις ένα κερί και φύγε» και τον ακούς. Άρα είσαι υποτακτικός του, άρα είσαι κατώτερός του. 

Οπότε να λες, λένε οι Άγιοι, ότι είσαι κατώτερος και από όλους τους δαίμονες. Και το τρίτο, να βάζεις τον εαυτό σου και κάτω από όλα τα κτίσματα και από τις πέτρες και από τα χώματα και από τις ακαθαρσίες ακόμα. 

Να θεωρείς τον εαυτό σου αισχρότερο από όλα τα κτίσματα, γιατί; Γιατί όλα αυτά είναι στο κατά φύσιν,  όπως τα έφτιαξε ο Θεός. Όλη η κτίση, η Δημιουργία, δεν αλλοιώθηκε, αλλά εμείς οι άνθρωποι αλλοιωθήκαμε, αλλοιώσαμε τον εαυτό μας και πήγαμε και πέσαμε στο παρά φύσιν, εξαιτίας της παρακοής μας. 

Άρα είμαστε πιο αισχροί από όλα τα κτίσματα. Ενώ αυτά είναι στο κατά φύσιν, εμείς είμαστε στο παρά φύσιν. Και έτσι με αυτούς τους λογισμούς ο άνθρωπος μπαίνει κάτω από όλους και από όλα. Και αυτό είναι πάρα πολύ σπουδαίο και μεγάλο, έλεγε ο Αββάς Σισώης , ο Άγιος Σισώης ο Μέγας. 

Το δεύτερο για να φτάσουμε στην ταπείνωση είναι να αγαπήσουμε τον σωματικό κόπο, λέει ο Αββάς Δωρόθεος, την νηστεία δηλαδή, την αγρυπνία, τις γονυκλισίες, τις μετάνοιες, την κακοπάθεια γενικά του σώματος για χάρη του Χριστού. 

Γιατί αυτό τώρα; Πώς συνδέεται με την ταπείνωση; Η κακοπάθεια, ο σωματικός κόπος ταπεινώνει το σώμα και ανάλογα με την κατάσταση του σώματος, διαμορφώνεται και η κατάσταση της ψυχής. 

Αλλιώς νοιώθουμε όταν είμαστε λίγο ξενυχτισμένοι, λίγο ταλαιπωρημένοι, είμαστε ταπεινωμένοι και στην ψυχή. Και αλλιώς νοιώθουμε όταν έχουμε φάει πολύ καλά, έχουμε κοιμηθεί πολύ καλά, είναι όλα έτσι ευχάριστα και άνετα και νοιώθουμε δυνατοί. Τότε και η ψυχή έχει μια έπαρση. 

Αλλιώς νοιώθει, λέει ο Άγιος επίσης, αυτός που κάθεται πάνω σε ένα άλογο, ή σε ένα χρυσοστόλιστο άρμα και αλλιώς νοιώθει αυτός που είναι ρακένδυτος και πάει με τα πόδια. 

Η κατάσταση δηλαδή στην οποία βρίσκεται το σώμα, επηρεάζει την κατάσταση της ψυχής. Το τι ρούχα φοράμε, αν είναι πολυτελή, αν είναι ο άνθρωπος στολισμένος, όλα αυτά επιδρούν και στο φρόνημα της ψυχής. 

Γι’ αυτό μας λένε οι Άγιοι, όλα να είναι ταπεινά και τα ρούχα σας και ο τρόπος που μιλάτε και ο τρόπος που περπατάτε και το σπίτι που μένετε, γιατί όλα αυτά βοηθάνε στην ταπείνωση. Όταν λοιπόν ταπεινώνεται το σώμα, κακοπαθεί, συνταπεινώνεται και η ψυχή. 

Γι’ αυτό λέει ο Άγιος Δωρόθεος, ο δεύτερος δρόμος που μας πάει στην ταπείνωση είναι να αγαπήσουμε τον σωματικό κόπο. Και είναι κάτι που δυστυχώς οι άνθρωποι, και μάλιστα οι σύγχρονοι άνθρωποι, το μισούν αυτό, ή τέλος πάντων, δεν το θέλουν, το αποστρέφονται. 

Και οι γονείς αυτό το περνάνε στα παιδιά και τους λένε: «Κοίταξε να σπουδάσεις, να μην γίνεις χειρώναξ να κάνεις δουλειές χειρωνακτικές και κουράζεσαι, να έχεις γραβάτα και κοστούμι, να πηγαίνεις στο γραφείο, κύριος». Έτσι περνάνε οι γονείς στα παιδιά αυτό το ιδανικό, της άνεσης, της καλοπέρασης και της αποφυγής του σωματικού κόπου, ενώ αυτό είναι ολέθριο. 

Σε λίγο καιρό, όπως μας λένε οι ειδικοί και οι επιστήμονες το λένε, που έρχεται η πείνα, θα αναγκαστούμε να γίνουμε χειρώνακτες, να δουλέψουμε λίγο τη γη, να φυτέψουμε, για να έχουμε κάτι να φάμε. Όταν δεν θα υπάρχει τίποτα, που θα βρεις;

 Γι’ αυτό λέει ο Άγιος Παΐσιος να έχεις ένα κτηματάκι να το καλλιεργείς, να έχεις λίγο κήπο, να έχεις καμιά κοτούλα, για να έχεις να τρως, στον καιρό αυτό που θα έρθει η μεγάλη πείνα, που όλοι οι Άγιοι Πατέρες μας έχουν προφητέψει. 

Και το τρίτο, ο τρίτος δρόμος. λέει ο Αββάς Δωρόθεος, είναι να προσεύχεσαι αδιάλειπτα, γιατί όταν προσεύχεσαι αδιάλειπτα, λες για παράδειγμα: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», εκείνη την ώρα τι κάνεις; Αφήνεσαι, κρεμιέσαι από τον Θεό, αφήνεσαι στον Θεό. 

Και ό, τι κάνεις πλέον δεν το αποδίδεις στον εαυτό σου, αλλά στον Θεό. Και λες: «Εσύ Θεέ μου, αν με βοηθήσεις, θα μπορέσω να κάνω οτιδήποτε καλό. Αν δεν με βοηθήσεις, δεν μπορώ να κάνω τίποτα καλό. Σε παρακαλώ, ελέησέ με». 

Με την προσευχή λοιπόν, φεύγει αυτή η αυτοπεποίθηση που είναι η υπερηφάνεια, φεύγει αυτή η ιδέα ότι επαρκώ μόνος μου, δεν χρειάζομαι, όπως λένε κάποιοι ταλαίπωροι, ούτε Θεό, ούτε αφέντη, δεν χρειάζομαι τίποτε, ούτε Σωτήρες, ούτε Μεσσίες, εγώ μόνος μου μπορώ. Φεύγει αυτό και εξαρτάσαι από τον Θεό. 

Αυτά τα τρία λοιπόν, συνοψίζουμε: 

1) Να βάζουμε τον εαυτό μας κάτω από όλους και από όλα. 

2) Να αγαπήσουμε το σωματικό κόπο. 

3) Να προσευχόμαστε αδιάλειπτα. 

Απομαγνητοφώνηση 7λεπτου αποσπάσματος ομιλίας: 1.08΄ – 1.15

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ: https://www.hristospanagia.gr/%CF%80%E1%BF%B6%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%BF%E1%BF%A6%CE%BC%CE%B5-%CE%BD%CE%AC-%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%B8%CE%BF%E1%BF%A6%CE%BC%CE%B5-%E1%BC%80%CF%81%CF%87-%CF%83%CE%AC/

"...Ομολογούσαν εις τον Θεόν και εις την Παναγία ότι ήσαν αμαρτωλοί και ότι εξαιτίας της αμαρτίας των αρρώστησε το παιδί τους..."

Τελείωσε το κήρυγμα, τελείωσε και η Θεία Λειτουργία και μοιράστηκε το αντίδωρο. Κάποια κυρία, τη στιγμή που έπαιρνε το αντίδωρο από το χέρι μου, είπε: 

"Πάτερ θέλω να σας δω στο τέλος, θα σας περιμένω." 

Πράγματι στο τέλος την συνήντησα. Σας τα λέγω αυτά, διότι προχτές το βράδυ,ψάχνοντας το αρχείο μου, βρήκα ένα φάκελο που έγραφε: 

«Ιστορίες για κηρύγματα που δεν ελέχθησαν».

Έτσι βρήκα και την ιστορία που σας άρχισα και που είναι αληθινή.

Η κυρία λοιπόν αυτή ήλθε να επιβεβαιώσει εμπράκτως όσα ελέχθησαν από την αθλιότητά μου σε κείνο το κήρυγμα. Είχε πολύτεκνη οικογένεια. Ο σύζυγός της, αυτή και έξι παιδιά. Σύνολον οκτώ. 

Ο μικρότερός της γιός, ο Γιωργάκης, που ήτο τότε ετών δώδεκα, προσεβλήθηκε από καλπάζουσα λευχαιμία. Ξέχασα να σας πω ότι κατήγοντο από μια κωμόπολη που ευρίσκετο στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας. 

Μόλις αρρώστησε το παιδί οι γιατροί από την Καλαμάτα, συνέστησαν αμέσως να έλθει στο αντικαρκινικό νοσοκομείο του Μεταξά. Ήταν τότε το έτος 1970. Έτσι το έφεραν στο νοσοκομείο. Ύστερα από λίγες μέρες είπαν οι γιατροί στους γονείς ότι το παιδί σε δυο τρείς μέρες θα πεθάνει. Είχε ήδη πέσει σε κώμα. 

Αμέσως εκείνη η ευλογημένη μάνα, σε συνεννόηση με τον άντρα της και τα δυό της τα παιδιά τα πιο μεγάλα, που  ήταν εικοσιτριών και εικοσιπέντε ετών, πήραν την απόφαση να πάρουν το παιδί τους. Υπέγραψαν, πήραν εξιτήριο,.. και με πολλή προσευχή μετέφεραν το παιδί τους που εξακολουθούσε να ήταν σε κώμα, στο χωριό τους.

Έκαναν μια σύσκεψη όλοι μαζί, και πήραν μια καταπληκτική απόφαση που φανέρωνε και την μεγάλη τους πίστη. Σ' ένα μικρό βουνό, απέναντι από την κωμόπολη, στην κορφή του ήταν κτισμένο ένα ερημοκκλήσι της Θείας Μεταμορφώσεως, εκεί λοιπόν μετέφεραν το παιδί τους. 

Το ξάπλωσαν μπροστά στο τέμπλο και κάτω από τις εικόνες της Μεταμορφώσεως και της Παναγίας. Η εικόνα πάντοτε του Αγίου που γιορτάζει ένας ναός, ή είναι αφιερωμένο σε μια εορτή Θεομητορική ή Δεσποτική, είναι πάντοτε όπως βλέπω εγώ, όπως είμαι εγώ δεξιά μου, και όπως βλέπετε εσείς αριστερά, δίπλα στην Παναγία δηλαδή, ήταν η εικόνα της Μεταμορφώσεως και εδώ μπροστά που βρίσκονται τα παιδιά, ξάπλωσαν το δικό τους το παιδάκι. 

Έβαλαν λοιπόν ένα στρωματάκι και το σκέπασαν με δυο τρείς κουβέρτες. Και άρχισαν και οι οκτώ νηστεία, αγρυπνία και προσευχή με πίστη. Νηστεία με τελεία ασιτία. 

Χωρίς ψωμί, 

χωρίς φαΐ, 

χωρίς νερό. 

Υπήρχε στο Αναλόγιο ένα παλιό Ωρολόγιο....μου φέρνετε παρακαλώ ένα Ωρολόγιο...και το Μηναίο του Αυγούστου, διότι μόνον αυτό χρειάζετο, αφού και το παρεκκλήσι ήταν αφιερωμένο στην εορτή τη μεγάλη, τη Δεσποτική, της Θείας Μεταμορφώσεως του Κυρίου. 

Προσευχή λοιπόν όλο το εικοσιτετράωρο, την ημέρα όλοι μαζί και το βράδυ με βάρδιες, δύο δύο ή ένας ένας. Διάβαζαν τα γράμματα της έκτης Αυγούστου, δηλαδή της εορτής της Μεταμορφώσεως, του Εσπερινού και του Όρθρου, και το Ωρολόγιον ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος, αυτό το βιβλίο δηλαδή, το χοντρό που βλέπετε. 

Το άρχιζαν απ’ την αρχή και το τελείωναν. Και όταν το τελείωναν πάλι από την αρχή. Μέχρι το τέλος και πάλι από την αρχή μέχρι το τέλος και ούτω κάθε εξής. 

Τις πρώτες μέρες άντεξαν τα τρία τους παιδιά, ετών δεκατεσσάρων, δεκαεπτά και δεκαεννιά, και από την τετάρτη ημέρα άρχισαν να πίνουν μόνο νερό από μια παρακείμενη πηγή.  Οι γονείς και τα δυό μεγάλα αδέλφια κράτησαν την τελεία αποχή. 

Στο τέλος κάθε προσευχής ζητούσαν από τον φιλάνθρωπο Κύριο και από τα μητρικά σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου να κάμουν το θαύμα τους.

Η νηστεία, η προσευχή, η αγρυπνία, τα δάκρυα της μετανοίας, ..

προσέξτε τι μου είπε, δάκρυα μετανοίας έριχναν .. ομολογούσαν εις τον Θεόν και εις την Παναγία ότι ήσαν αμαρτωλοί και ότι εξαιτίας της αμαρτίας των αρρώστησε το παιδί τους, και η ζωντανή πίστις, ήσαν συνεχείς και ακλόνητες καταστάσεις μέσα στην καρδιά τους. 

Την εβδόμη νύχτα, την ώρα που διάβαζαν τον Όρθρο, της έκτης Αυγούστου, της εορτής δηλαδή της Μεταμορφώσεως, και ήσαν όλοι ξυπνητοί εκτός από το δωδεκάχρονο αγόρι, που εξακολουθούσε να ευρίσκετο σε κώμα, ξαφνικά φωτίστηκε όλο το εκκλησάκι με ένα φως υπερκόσμιο. Πιο φωτεινό και πιο λαμπερό και από αυτόν τον ήλιο. .!!

Βουβάθηκαν όλοι τους από την έκπληξη και τον θαυμασμό, ενώ συγχρόνως τα μάτια τους ήσαν στραμμένα στην εικόνα της Θείας Μεταμορφώσεως. Και τότε εντελώς απροσδόκητα, βγήκε μια ολόλαμπρη ακτίνα, μια φοβερή αστραπή, η οποία έπεσε πάνω στο ξαπλωμένο παιδί. !

Αυτό το γεγονός, ζήτημα μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα αν κράτησε δέκα δευτερόλεπτα. Ξανάγινε σκοτάδι με μοναδικό φως το φως απ’ τα καντήλια, και τα κεριά που κρατούσαν για το διάβασμα. Και τότε ακούστηκε η φωνή του αρρώστου παιδιού να φωνάζει :

Μαμά, μπαμπά, που είστε;» ..!!!

Έτρεξαν αμέσως κοντά του και κλαίγοντας το αγκάλιασαν. 

"Διψώ», ψιθύρισε, «διψώ». «Πεινάω». 

Το παιδί συνήλθε. ..Έγινε τελείως καλά. .!! Ο Θεός έκαμε το θαύμα του. !

Ευλογημένοι τέτοιοι γονείς που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις ηρωικές. 

Ευλογημένα και τέτοια αδέλφια που συνακολουθούν τέτοιους γονείς.

Ευλογημένη οικογένεια. 

Ήπιαν όλοι τους λίγο νερό, λίγο ψωμάκι πολύ λίγο, ένα τέταρτο της φετούλας για να συνέλθουν λίγο. Το πρωί κατέβηκαν στο χωριό δοξάζοντας το Θεό, φροντίζοντας πλέον για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του παιδιού. Την άλλη μέρα όμως οι γονείς, είπαν στα παιδιά τους το εξής: 

"Φροντίστε σεις το Γιωργάκη, και μείς θα επιστρέψουμε στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως, για να ευχαριστήσουμε το Θεό, για ένα ακόμα τριήμερο με τελεία και πάλι ασιτία. 

Και έτσι έγινε. 

Θυμάστε τους δέκα λεπρούς; 

Ο ένας επέστρεψε από τους θεραπευμένους για να ευχαριστήσει τον Κύριο. Ο ένας...! 

Στα δύο χρόνια που είχαν περάσει από τότε, το παιδί τους ήταν, έγινε τελείως καλά, υγιέστατο, χωρίς ίχνος της φοβερής εκείνης αρρώστιας του καρκίνου του αίματος, που λέγεται λευχαιμία.

Κήρυγμα π.Στέφανου Αναγνωστόπουλου

Θρασύτατη καὶ βλάσφημη ἡ ἀλλοίωση τῆς εἰκόνας τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου ( ἀπόσπασμα ) 28/02/2021

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΕΔΩ: http://hristospanagia3.blogspot.com/2021/03/blog-post_17.html

Θρασύτατη καὶ βλάσφημη ἡ ἀλλοίωση τῆς εἰκόνας τοῦ Ἁγίου Γεωργίου 

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς δίδαξε νὰ κρατᾶμε ἀνόθευτη τὴν πίστη μας καὶ τὴν ὁμολογία μας καὶ τὴν ἀγάπη μας στὸν Θεὸ, ἡ ὁποία ἐκφράζεται μὲ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του. Κορυφὴ εἶναι ἡ Πίστις, κεφαλὴ μας εἶναι ἡ Πίστις, καὶ ἡ τιμὴ στὸν Θεὸ, καὶ ἡ τιμὴ στοὺς Ἁγίους, οἱ ὁποῖοι ἀκριβῶς ὁμοίωσαν μὲ τὸν Θεὸ γιατὶ ἀκριβῶς ἐκλάμπρυναν τὸ κατ’εἰκόνα καὶ ἐπέτυχαν τὸ καθ’ὁμοίωσιν. Καθάρισαν τὸ ἀμαυρωμένο κατ’εἰκόνα, ὅπως λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες, τὸ μουτζουρωμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὰ πάθη, καὶ τὸ φανέρωσαν λαμπρὸ μπροστὰ στὸν Θεὸ καὶ σὲ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ φωτίστηκαν, γι’αὐτὸ καὶ θεώθηκαν. Γι’αὐτὸ καὶ τοὺς εἰκονίζουμε στὶς ἅγιες εἰκόνες μὲ τὸ φωτοστέφανο, καὶ πάντοτε τοὺς εἰκονίζουμε en face, δηλαδὴ τοὺς βλέπουμε κατὰ πρόσωπο καὶ μᾶς βλέπουν κατὰ πρόσωπο. 

Ἀντίθετα, στὸν εἰκονισμὸ τῶν ληστῶν, τῶν δημίων, τῶν ἀνθρώπων ποὺ πρόδωσαν τὸν Χριστὸ, ὅταν τοὺς εἰκονίζουμε, τοὺς εἰκονίζουμε εἴτε χωρὶς νὰ φαίνεται τὸ πρόσωπό τους, μὲ γυρισμένη τὴν πλάτη δηλαδὴ, ἤ μισὸ πρόσωπο, τοὺς βλέπουμε δηλαδὴ προφὶλ. Γιὰ παράδειγμα, δεῖτε τὴν εἰκόνα τῆς Σταυρώσεως, θὰ δεῖτε πὼς ὁ ἐκ δεξιῶν ληστὴς μᾶς βλέπει κατὰ πρόσωπο, γιατὶ εἶναι ὁ μετανοημένος καὶ ὁ θεολογῶν. Ἐνῷ ὁ ἐξ ἀριστερῶν ληστὴς εἶναι προφὶλ στραμμένος γιατὶ ἀκριβῶς δὲν μετανόησε ἀλλὰ ἐβλασφήμησε τὸν Θεὸ. 

Αὐτό τὶ θέλει νὰ μᾶς διδάξει; Θέλει νὰ μᾶς διδάξει ἡ Ἁγία μας Ἱερὰ Παράδοση τῆς Εἰκονογραφίας, ἡ ὁποία διασώζει τὸ δόγμα τῆς Πίστεως καὶ τὸ εἰκονίζει καὶ τὸ φανερώνει ὅτι ὁ Ἅγιος, ποὺ εἶναι ὁ θεωμένος ἄνθρωπος, ποὺ ἔχει ἀποκαταστημένο τὸ κατ’εἰκόνα καὶ ἐκλαμπρυσμένο, ἔχει πάντοτε ἀκάλυπτο τὸ πρόσωπό του καὶ πάντοτε μᾶς βλέπει κατὰ πρόσωπο. Ἐνῷ ὁ ἀμετανόητος ποὺ δὲν ἔχει καθαριστεῖ, ἑπομένως δὲν ἔχει γίνει καὶ ἀληθινὸ πρόσωπο, ἔχει ἀμαυρωμένο τὸ κατ’εἰκόνα. Αὐτὸς μᾶς βλέπει προφὶλ, δὲν μᾶς βλέπει καθόλου ἤ μᾶλλον ἐμεῖς δὲν τὸν βλέπουμε καθόλου ἤ βλέπουμε τὸ μισό του πρόσωπο. 

Ἑπομένως, αὐτὸ ποὺ γίνεται σήμερα στὴν Ἐκκλησία μας, ποὺ καλύπτουν οἱ ἄνθρωποι τὸ πρόσωπό τους σχεδὸν ὁλόκληρο ἤ κατὰ τὸ ἥμισυ μ’αὐτὰ τὰ φίμωτρα ποὺ φορᾶνε μέσα στὴν Λατρεία, μήπως φανερώνουνε αὐτὴν τὴν ἀλλοίωση τοῦ κατ’εἰκόνα καὶ τὴν προσβολὴ στὸ κατ’εἰκόνα; Θὰ μοῦ πεῖτε, τὶ σχέση ἔχει αὐτὸ, τὶ λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιὰ τὸ κατ’εἰκόνα, πιὸ εἶναι τὸ κατ’εἰκόνα; Τὸ κατ’εἰκόνα, ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ δηλαδὴ, στὸν ἄνθρωπο εἶναι παντοῦ, ὅλος ὁ ἄνθρωπος εἶναι κατ’εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ πλασμένος, καὶ τὸ σῶμα του καὶ ἡ ψυχή του. Καὶ τὸ πρόσωπό του καὶ ὅλα του τὰ μέλη εἶναι κατ’εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, καὶ εἶναι θαυμαστὸ ἐνῷ ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε ἀκόμα πάρει τὴν ἀνθρώπινη φύση, ὁ Ἀδὰμ ὅμως καὶ ἡ Εὔα πλάστηκαν μὲ βάση τὸν Χριστὸ, ὁ ὁποῖος θὰ ἐνηνθρώπιζε στὸ μέλλον. 

Αὐτό ἀκριβῶς μᾶς εἶπαν λοιπὸν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Τὸ κατ’εἰκόνα εἶναι στὸν ὅλο ἄνθρωπο ἀλλὰ κατ’ἐξοχὴν λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς, τὸ κατ’εἰκόνα βρίσκεται στὰ δύο στοιχεῖα· στὸ νοερὸ καὶ στὸ αὐτεξούσιο ποὺ ἔχει ὁ ἄνθρωπος. Τὸ νοερὸ εἶναι ὁ νοῦς, εἶναι ὁ ὀφθαλμὸς τῆς ψυχῆς, μὲ τὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ βλέπει τὸν Θεὸ. Καὶ τὸ αὐτεξούσιο εἶναι ἡ ἐλευθερία, εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα στὸν Ἅγιο Ἀπόστολο, «πάντα μοὶ ἔξεστιν», μποροῦμε νὰ κάνουμε τὰ πάντα. Ἔχουμε ἐξουσία ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ κάνουμε ὅ,τι θέλουμε, «ἀλλ’οὐ πάντα συμφέρει», ἀλλὰ δὲν μᾶς συμφέρουν τὰ πάντα. Δὲν είναι γιὰ τὸ καλό μας νὰ κάνουμε τὰ πάντα. 

Οἱ Ἅγιοι λοιπὸν, ποὺ ἔχουν ἐκλαμπρυσμένο τὸ κατ’εἰκόνα, ἔχουν φωτισμένο τὸν νοῦ, καὶ τὸ αὐτεξούσιο ἐπίσης τὸ χρησιμοποιοῦνε ὅπως πρέπει, γιὰ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ κινηθοῦν ἀγαπητικὰ καὶ μὲ ὁρμὴ πρὸς τὸν Θεὸ, εἶναι τὰ πρότυπά μας. Ἕνας ἄνθρωπος τώρα ὁ ὁποῖος φοβᾶται αὐτὸν τὸν κοροϊδοϊὸ, ὁπωσδήποτε φανερώνει ὀλιγοπιστία. Φανερώνει μία ἀδυναμία ἡ ὁποία πηγάζει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία τῆς ὀλιγοπιστίας. Καὶ θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι ἔχει μιὰ δικαιολογία γιὰ νὰ φοράει καὶ μέσα στὴν Λατρεία αὐτὰ τὰ φίμωτρα. 

Ἀλλά ὅμως τὶ συμβαίνει μ’αὐτὰ; Ὅπως μᾶς λένε καὶ οἱ ἐπιστήμονες, ἀλλὰ φυσικὰ καὶ ὅλοι τὸ καταλαβαίνουμε, ὅταν κανεὶς καλύπτει τὸ πρόσωπό του ἤ ὅταν τοῦ τὸ καλύπτουν μὲ τὸ ἔτσι θέλω, γιατὶ δυστυχῶς μᾶλλον τὸ δεύτερο συμβαίνει, πιὸ πολὺ εἶναι θέμα ἐπιβολῆς, κρατικῆς ἐπιβολῆς, ὅλο αὐτὸ τὸ μέτρο ποὺ συμβαίνει μὲ τὶς μάσκες καὶ μάλιστα μέσα στὴν Λατρεία, παρὰ ἑκούσια ὑποταγὴ τοῦ ἀνθρώπου σ’αὐτὸ, τὶ γίνεται· περιορίζεται τὸ αὐτεξούσιο. Πλήττεται τὸ αὐτεξούσιο γιατὶ πλήττεται ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ, ὅταν καλύπτει ἡ μάσκα τὸ πρόσωπό του σχεδὸν ὁλόκληρο. Οἱ μῦες ποὺ εἶναι γύρω ἀπὸ τὸ στόμα, οἱ λεγόμενοι μιμικοὶ μῦες, οἱ ὁποῖοι φανερώνουν τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ βλέπει ὁ ἄλλος καὶ καταλαβαίνει ὅτι ἐσὺ εἶσαι χαρούμενος ἤ εἶσαι λυπημένος ἤ εἶσαι πρᾷος καὶ ἤρεμος ἤ εἶσαι θυμωμένος, αὐτοὶ ὅλοι οἱ μῦες καλύπτονται καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐμποδίζεται στὴν ἐλεύθερη ἔκφρασή του. Ἐμποδίζεται δηλαδὴ τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο στοιχεῖα τοῦ κατ’εἰκόνα ποὺ εἶναι ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. 

Ἑπομένως, πλήττεται μ’αὐτὸ τὸ μέτρο, τὸ ὁποῖο εἶναι ντιρεκτίβα, ὅπως ἔχει ἀποκαλυφθεῖ, τῶν ἀνθρώπων ποὺ ὑπηρετοῦν τὴν παγκοσμιοποίηση, τὴ νέα τάξη πραγμάτων, τῶν σιωνιστῶν-καμπαλιστῶν. Εἶναι ντιρεκτίβα ὅλων αὐτῶν νὰ ἐπιβληθεῖ αὐτὸ τὸ μέτρο σ’ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα, ἀκριβῶς γιὰ νὰ πλήττεται συνεχῶς, νὰ προσβάλλεται καὶ νὰ ἀπαξιώνεται τὸ κατ’εἰκόνα· τὸ νοερὸν καὶ κατ’ἐξοχὴν τὸ αὐτεξούσιο καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἔχει τὴν συνείδηση τοῦ δούλου. 

Πολύ εὔστοχα ἕνας σύγχρονος ἀρχιεπίσκοπος, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης, εἶπε, ἀπευθυνόμενος στὸ κοινὸ, σὲ μία του ἀποστροφὴ τοῦ λόγου, «βγάλτε τὶς μάσκες», γιατὶ φορούσανε δυστυχῶς μέσα στὴν ἐκκλησία μάσκες ἐκείνη τὴν ὥρα κάποιοι. «Δὲν εἶστε δοῦλοι», πολὺ εὔστοχα τὸ εἶπε, γιατὶ ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ σημάδι εἶναι σημάδι δουλείας. Σημαίνει ὅτι δὲν εἶσαι ἐλεύθερος. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς φανερώνει ὅτι τὸ θέμα τῆς μάσκας δὲν εἶναι ἁπλὸ ἀλλὰ εἶναι θεολογικὸ. Συνδέεται μ’αὐτὴν τὴν ἀπαξίωση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, μὲ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία θὰ πρέπει νὰ διαφυλάττεται, καὶ διαφυλάττεται μέσα στὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία. Βλέπουμε τοὺς ἀληθινὰ ἐλεύθερους ἀνθρώπους ποὺ εἶναι οἱ Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι ποτὲ δὲν καλύπτουν τὸ πρόσωπό τους. 

Νά ὅμως τώρα ποὺ ἔχουμε τὸ τραγικὸ συμβὰν μέσα ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, ἀπὸ μιὰ κοντινή μας μητρόπολη, νὰ παρουσιάζεται ἕνας Ἅγιος μὲ καλυμμένο τὸ πρόσωπο. Ὁ Ἅγιος Γεώργιος νὰ φοράει αὐτὸ τὸ φίμωτρο καὶ νὰ σκοτώνει ὄχι τὸν δράκοντα, ὅπως ξέρουμε στὶς εἰκόνες, ἀλλὰ τὸν κοροϊδοϊὸ, καὶ ὄχι μὲ ἕνα κοντάρι ἀλλὰ μὲ ἕνα ἐμβόλιο. Δηλαδὴ μιὰ θρασύτατη ἀλλοίωση, μιὰ βλάσφημη ἀπεικόνιση τοῦ Ἁγίου. Καὶ ὁ Ἅγιος εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὅπως εἴπαμε, μὲ ἐκλαμπρυσμένο τὸ κατ’εἰκόνα. Καὶ ἡ προσβολὴ στὸν Ἅγιο εἶναι προσβολὴ στὸν Θεὸ, γιατὶ ὁ Ἅγιος εἶναι ὁ θεοφόρος, ὁ φέρων δηλαδὴ τὸν Θεὸ μέσα του. 

Ὅταν λοιπὸν προσβάλλεις ἕνα Ἅγιο, καὶ τὸν κάνεις ἕνα ὄργανο γιὰ νὰ ὑπηρετήσεις τὴν προπαγάνδα σου, τὰ σχέδιά σου, καὶ μάλιστα αὐτὸ γίνεται μέσα ἀπὸ ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, δυστυχῶς, ἀπὸ ἕνα περιοδικὸ κοντινῆς μας μητροπόλεως, ποὺ ὅλοι τὸ γνωρίζετε γιατὶ εἶμαι ἀποδέκτης πολλῶν παραπόνων καὶ τῆς ὀργῆς τοῦ λαοῦ, ποὺ εἶδαν αὐτὸ τὸ ἀπαίσιο ἔκτρωμα, αὐτὴν τὴν ἀπαίσια ἀλλοίωση τῆς εἰκόνας τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ὅταν λοιπὸν ἀπαξιώνεις τὸν Ἅγιο, προσβάλλεις τὸν Ἅγιο καὶ προσβάλλεις τὸν Πανάγιο Τριαδικὸ Θεὸ. Εἶναι μία εὐθεῖα βλασφημία δηλαδὴ εἰς τὸν Θεὸ ποὺ φέρει ὁ Ἅγιος μέσα του. Γι’αὐτὸ πολλοὶ στεναχωρηθήκαμε ποὺ εἴδαμε αὐτὴ τὴ δημοσίευση καὶ ἔντονα διαμαρτυρόμαστε. Ἐλπίζουμε νὰ εἶναι ἀβλεψία, ἀστοχία, λάθος, καὶ νὰ μὴν ἔγινε σκόπιμα, καὶ περιμένουμε νὰ ζητηθεῖ μία συγγνώμη ἀπὸ τὸν λαὸ ποὺ τόσο πολὺ καίρια ἐπλήγη ἡ εὐσέβεια τοῦ λαοῦ, ἡ εὐλάβεια τοῦ λαοῦ ἀπέναντι στὸν Θεὸ καὶ ἀπέναντι στοὺς Ἁγίους του. 

Αὐτά θέλω νὰ πῶ σήμερα στὴν ἀγάπη σας καὶ νὰ εὐχηθοῦμε αὐτὴ ἡ ἀπαξίωση τοῦ κατ’εἰκόνα, τῆς ἐλευθερίας τοῦ άνθρώπου ποὺ γίνεται ὄχι μόνο μὲ αὐτὸ τὸ μέτρο ἀλλὰ καὶ μὲ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα, νὰ παύσει ἐπιτέλους καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ κινεῖται ἐλεύθερα καὶ νὰ ἐκφράζεται ἐλεύθερα καὶ νὰ λατρεύει ἐλεύθερα μέσα στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. 

Δι’εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμὴν. Ἡ Ἁγία Τριὰς διαφυλάξοι πάντας ἡμᾶς.

“ΟΤΑΝ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΔΙΩΓΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΜΗ ΦΟΒΗΘΕΙΤΕ, ΜΗ ΔΕΙΛΙΑΣΕΤΕ”

‘‘Παιδιά μου, όσα ολίγα και να είσθε να προσέχετε, για να μην παρασυρθήτε, από το ρεύμα του κακού... Να είστε ζωντανά ψάρια, του Μεγάλου Ψαρά του Ιησού Χριστού’’

Να πάτε κόντρα με την άπιστη και διεφθαρμένη κοινωνία.

Κόντρα με τον πατέρα και την μάνα, όταν είνε άπιστοι και σας σπρώχνουν προς την αθεία. Κόντρα με τους δασκάλους και τους καθηγητάς, αν αυτοί εξεκλείνουν από τον προορισμό τους και σας κηρύττουν απιστία και αθεία.

Κόντρα με την διεστραμένη κοινωνία. Κόντρα στο ρεύμα αυτό το παγκόσμιο της διαφθοράς. Κόντρα μ᾿όλους τους δαίμονας.

Θ᾿αντισταθούμε ως Έλληνες, ως Ελληνίδες, ως χριστιανοί και να είστε βέβαιοι ότι όσον ολίγοι και να είστε δεν θα νικήσουν οι άθεοι και οι άπιστοι, θα νικήσουν οι πιστοί, γιατί πράγματι ο Χριστός δεν απέθανε, αλλά ζη και βασιλεύει εις τους αιώνας των αιώνων.

Γέρος πλέον επίσκοπος, που βρίσκομαι στο τέλος της επιγείου ζωής μου, ύστερα από πολύπλακτον και περιπετειώδη βίον 40 ετών στην Πατρίδα σας συνιστώ παιδιά. Αν έρθη εποχή που θα ακούσωμε και εμείς όχι στο θέατρο, αλλά στην πραγματικότητα διωγμός.

Καί θ᾿ ακουστή η λέξη διωγμός εναντίον των πιστών χριστιανών, μη φοβηθείτε, μη δειλιάσετε. Εγώ μεν δεν θα ζω πλέον, θα βρίσκομαι υπό τον τάφο, αλλά εσείς την φωνήν της Νικομηδείας, την φωνή των μαρτύρων, θ᾿ ακούσετε να φωνάζουν, απ᾿ άκρου εις άκρου διωγμός και οι Εκκλησίες και οι ιερείς και οι επίσκοποι θα εξαλείψουν το Ευαγγέλιο, για να κηρυχθή νέον ευαγγέλιο.

Καί ότι γίνεται στην Αλβανία και ότι γίνεται σε χώρες μακριά, θα γίνη και στην Ελλάδα, προφητεύω. Αλλά ένα πράγμα να ξέρετε πολύ καλά, ότι δεν θα νικήσουν οι άθεοι, αλλά οι πιστοί. Εσείς παιδιά μου όσο λίγα και αν μείνετε με τον Χριστό, μη φοβηθείτε, θα νικήσετε.

Καί αν ακόμα παιδί μου, παιδί του Κατηχητικού Σχολείου, παιδί της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Μακεδονίας και αν σ᾿αρνηθεί η μάνα σου και ο πατέρας και μείνεις ένας μέσα στην Πτολεμαίδα και αν όλη η κοινωνία της Πτολεμαίδος γονατίσει μπροστά στον διάβολο, εσύ μη γονατίσεις, να τον πολεμήσης και συ ο ένας θα νικήσης.

Σας το είπα και το τονίζω· Μπορεί να γονατίσουν άλλες πόλεις, αλλά η Πτολεμαίδα που είνε βαμένη με το αίμα των μαρτύρων, δεν θα γονατίση ποτέ.

Στις φλέβες σας μικρών και μεγάλων ρέει αίμα μαρτύρων της Νικομηδείας, της Μικράς Ασίας και του Πόντου.

Η Πτολεμαίδα μας θα γίνη Κάστρο του Χριστού και θα αποδείξουμε για μια ακόμη φορά προς πείσμα των δαιμόνων ότι ο Χριστός δεν απέθανε, αλλά ζη εις αιώνας αιώνων».

Απόσπασμα ομιλίας του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου σε μαθητές και μαθήτριες των Κατηχητικών Σχολείων Πτολεμαΐδος, 1978

"Αν θέλεις να ζεις με το Ευαγγέλιο , θα πας κόντρα με όλους... Μαζί σου ο Χριστός" Γέροντος Αυγουστίνου Καντιώτη

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ 

(Του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

«Τοῦτο γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις... ἔσονται οἱ ἄνθρωποι... βλάσφημοι» (Β' Τιμ. 3, 1-2)

† Ο Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Αυγουστίνος

(Εγράφον εν Φλωρίνη τη 25η Μαρτίου 1971, εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της αναστάσεως του Έθνους)

Απόσπασμα: 

‘‘... Ω βλάσφημοι! Προς σας τελευταίον στρέφω τον λόγον. Πόσον θα ήθελον να κεντήσω την καρδίαν σας, να πείσω την διάνοιαν σας, δια να εγκαταλείψετε την βλασφημίαν! Δεν βλέπετε πόσον κακόν κάμνετε εις τον εαυτόν σας, εις την οικογένειαν σας και εις το Έθνος; Ξένοι, οι οποίοι δια πρώτην φοράν επισκέπτονται την Πατρίδα μας, φρίττουν ακούοντες τας βλασφημίας μας. 

Έθνος βδελυρών βλασφήμων και αποστατών η Ελλάς; Υπάγετε, ω βλάσφημοι, υπάγεται εις τας πέραν των ωκεανών νήσους των αγρίων, και, εαν τολμάτε, βλασφημήσατε τους θεούς των. Χίλια χέρια θα σας αρπάξουν και θα σας κάμουν κομμάτια, διότι δεν επιτρέπουν οι άγριοι να βλασφημήσεις τους ψευδείς θεούς των. Και σεις, εδώ εις την Ελλάδα, βλασφημείτε αφόβως τον αληθινόν Θεόν των Χριστιανών; 

Τι νομίζετε; Ότι θα μείνη ατιμώρητος μέχρι τέλους η ασέβεια αύτη; Βλέποντες το έδαφος της Πατρίδος να σείεται και πόλεις και νήσους να καταστρέφωνται, πως, ταλαίπωροι, δεν διέρχεται εκ της διανοίας σας η σκέψις, ότι οι τρομεροί σεισμοί (* ) αιτίαν έχουν τας αμαρτίας όλων μας, και μάλιστα τας φοβεράς βλασφημίας, αι οποίαι ουδαμού αλλού γης ακούονται; 

Της γης μας σειομένης θα επιμείνετε λοιπόν σεις να βλασφημήτε και νʼ ανασταυρώνετε τον Κύριον; Δεν φοβείσθε, μήπως η οργή του Θεού μας πλήξη σφοδρότερον, και η γη μας ερημωθή τελείως και μείνωμεν εις τον αιώνα παράδειγμα τιμωρίας λαού βλασφήμων και αποστατών; 

Ω! εαν αγαπάτε τον εαυτόν σας, εαν αγαπάτε τας οικογενείας σας, εαν αγαπάτε την Ελλάδα, δια το υλικόν και πνευματικόν σας συμφέρον, παύσατε να βλασφημήτε Τι, σας ερωτώμεν, τι μέχρι σήμερον εκ της αμαρτίας ταύτης έχετε ωφεληθή; Ουδέν, έστω και προσωρινόν, κέρδος έχει η αμαρτία αύτη. 

Σεις δε, αγαπητοί, οι οποίοι μένετε έξω της βλασφημίας, αγωνισθήτε δια να εξαγάγετε εκ των δικτύων του Διαβόλου τους αδελφούς σας. Με προσευχάς, με συμβουλάς, με εντόνους διαμαρτυρίας, με σφοδρόν έλεγχον, με το παράδειγμα μιας αγίας ζωής φράξατε την δηλητηριώδη αυτήν πηγήν. 

Να μη ησυχάσωμεν έως ότου και το τελευταίον στόμα βλασφήμου εν Ελλάδι σιγήση, και εξ όλων των χειλέων των Ελλήνων παναρμόνιος ύμνος ακουσθή˙ «Σὲ ὑμνολογοῦμεν, Σὲ εὐλογοῦμεν, Σοῖ εὐχαριστοῦμεν, Κύριε, καὶ δεόμεθά Σου, ὁ Θεὸς ἡμῶν»...’’ 

( * )Το άρθρον τούτο εδημοσιεύθη το πρώτον τω 1955, ότε φοβερός σεισμός είχε πλήξει την περιοχήν του Βόλου.

* * *

Ο Θεός υβρίζεται καθημερινώς υπό πάντων!... 

«Ἀπεχώμεθα τοίνυν κακηγορίας, αἰσχρολογίας, βλασφημίας, καὶ μήτε τὸν πλησίον, μήτε τὸν Θεὸν λέγωμεν κακῶς. Πολλοὶ γὰρ εἰς τοῦτο μανίας ἐξώκειλαν τῶν κακηγόρων, ὡς ἀπὸ τῶν συνδούλων ἐπὶ τὸν Δεσπότην ἀναστῆσαι τὴν γλῶσσαν τὴν ἑαυτών... Ὁ Θεὸς καθʼ ἑκάστην ἡμέραν ὑβρίζεται˙ τὶ λέγω καθʼ ἑκάστην ἡμέραν; καθʼ ἑκάστην μὲν οὖν ὥραν, παρὰ πλουτούντων, παρὰ πενήτων, παρὰ τῶν ἐν ἀνέσει, παρὰ τῶν ἐν θλίψει, παρὰ τῶν ἐπηρεαζόντων, παρὰ τῶν ἐπηρεαζομένων, καὶ οὐδεὶς οὐδαμοῦ λόγος... Τὸν Θεὸν καθʼ ἑκάστην παροργίζομεν τὴν ἡμέραν, καὶ οὐδεμίαν ποιοῦμεθα τὴν ἐπιστροφήν, καὶ ἔτι φέρει μετὰ μακροθυμίας ἀπάσης. Εἶδες πόση ἡ φιλανθρωπία τοῦ Δεσπότου;» 

(Εκ της Γ' ομιλίας του ι.Χρυσοστόμου) εις τους ανδριάντας: Ε.Π. Migne 49,56).

"..Έρχεται η Παναγία μας, και σκύβει, και πιάνει τα παπλώματα και τις κουβέρτες, και με σκεπάζει σαν καλή Μητέρα …"

Από ομιλία του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.

Πηγή: Σταύρος Γουναρίδης.

"..Πολύ με βοήθησαν όταν ήμουν φοιτητής στην Αθήνα εις την νομικήν μερικοί απλοί, άρρωστοι άνθρωποι με λέπρα. Είχαν θεραπευθεί, αλλά έμειναν τα σημάδια της αρρώστιας πάνω στο πρόσωπό τους και συνδέθηκα μαζί τους, και πήγαινα κάθε βδομάδα και τους έβλεπα.

Είχε εκεί στο λεπροκομείο μίαν αγία ψυχή, την Βαγγελιώ από την Ήπειρο, από την περιοχή των Ιωαννίνων. Ήταν λεπρή, τυφλή και παράλυτη.

Και έλεγε αυτή η γυναίκα που δεν εχάρηκε τίποτα στη ζωή της ανθρωπίνως, αλλά είχε όλες τις χάρες του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά της. Και μας έλεγε ότι τα βράδια δεν θέλει να έχει ύπνο πολύ. Και τι κάνεις Βαγγελιώ; της είπα. Ε, να παιδάκι μου, μου λέει, σηκώνω τα δύο μου κούτσουρα -δεν είχε δάχτυλα της τα έφαγε η αρρώστια, την τάιζαν οι νοσοκόμες-, σηκώνω τα δυο μου κούτσουρα και προσεύχομαι στην Παναγία μας περισσότερο, για μένα και τους συνανθρώπους μας, πιο πολύ για τους συνανθρώπους μας.

Και λέω τους Χαιρετισμούς. Τους έμαθα απ’ έξω και τους λέω. Πόσες φορές τους λες; Πέντε-έξι φορές, μου λέει. Τους λέω μια φορά, μνημονεύω ονόματα ζωντανών. Ξαναλέω τους Χαιρετισμούς, μνημονεύω ονόματα κεκοιμημένων. Ξαναλέω τους Χαιρετισμούς, μνημονεύω ονόματα αρρώστων. Ξαναλέω τους Χαιρετισμούς, μνημονεύω ονόματα ορφανών και παιδιών χωρισμένων οικογενειών.

Ακούτε άνθρωπο!!!

 Της λέω, και πως πας με τον πειρασμό; 

Μου λέει, έρχεται ο πειρασμός και ξέρεις τι κάνει; Τί κάνει; της λέω. Όταν είναι χειμώνας και είμαι σκεπασμένη με τα παπλώματα και τις καλές κουβέρτες εδώ του νοσοκομείου μας -στο λοιμωδών νόσων στο Αιγάλεω- βλέπω με τα μάτια της ψυχής μου, αφού τα μάτια αυτά δεν βλέπουν τα σωματικά. Βλέπω τον πειρασμό ολόμαυρο να θέλει να έρθει να με φοβίσει. Δεν φοβάμαι γιατί αγαπώ την Παναγία, μου λέει. Αγαπώ τους Αγίους Αναργύρους και δεν φοβάμαι καθόλου.

Kαι τι κάνει, της λέω, ο πειρασμός; Τραβά τα σκεπάσματα, μου λέει, και τα ρίχνει κάτω στο έδαφος. Στο σώμα μου απάνω δεν μπορεί να αγγίξει, γιατί είναι γεμάτο προσευχές. Και το τελευταίο μου κύτταρο το εγέμισα προσευχή.

Της λέω κι εγώ ο χαζός, ε να φωνάξεις και καμιά νοσοκόμα να σε σκεπάσει να μην κρυώνεις. Όχι, μου λέει, δεν θέλω να ενοχλώ τα κορίτσια, εγώ είμαι γριά …

Ξέρεις, μου λέει, ποιος έρχεται και με σκεπάζει; Ποιος έρχεται; της λέω.

Έρχεται η Παναγία μας, και σκύβει, και πιάνει τα παπλώματα και τις κουβέρτες, και με σκεπάζει σαν καλή Μητέρα ….

ΧΑΙΡΕ ΝΎΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΕ